Τροχαίο με την Πόρσε


 


 

Εγώ φταίω για το τροχαίο με την Πόρσε Γεννήθηκα σε τόπο και σε χρόνο που το γαϊδούρι ήταν το πιο διαδεδομένο μέσο μετακίνησης. Έμαθα να οδηγώ σαν γαϊδούρι και να κατηγορώ πάντα το σαμάρι του.
Εφόσον είσαι σε θέση να διαβάζεις αυτές τις γραμμές, πάει να πει πως έχεις ανοίξει το ίντερνετ, άρα ξέρεις για ποιο πράγμα μιλάω. Ένας άνθρωπος πάρκαρε το αμάξι του για δύο λεφτά και όταν γύρισε από την τουαλέτα, δεν είχε πια οικογένεια…
Εγώ τους ξεκλήρισα. Μπορεί να μην βρισκόμουνα πίσω από το τιμόνι της συγκεκριμένης Πόρσε και την ώρα που συνέβηκε το δυστύχημα εγώ να έπαιρνα χόχλους, δηλαδή να κοιμόμουνα τον ύπνο του δικαίου, αλλά φταίω.
Όπως έλεγε και ένας παλαιότερος εμού, «από τύχη ζούμε ή δεν είμαστε στη φυλακή όσοι οδηγούμε». Και -δυστυχώς- οι στατιστικές τον δικαιώνουν.
Από τύχη δεν σκότωσα κανέναν ή δεν αυτοκτόνησα κάθε φορά που σηκώθηκα να φύγω από οικογενειακό τραπέζι έχοντας πιει μία νταμιτζάνα κρασί ή από ένα μαγαζί κατεβάζοντας κι ένα «υποβρύχιο για το δρόμο».
Από τύχη δε συνέβη το μοιραίο σε όλες εκείνες τις περιπτώσεις που στο τσακ πρόλαβα να περάσω με πορτοκαλοκόκκινο (όπως και άλλα τρία γιώτα χι, δύο τριαξονικά, τέσσερις βέσπες κι ένα υπερωκεάνιο που ακολουθούσαν).
Από τύχη έχω ακόμα κεφάλι και μαλλιά για να τα χτενίζω πριν την βραδινή  μου έξοδο, αποφεύγοντας να βάλω για άλλη μια φορά κράνος επειδή θα μου χαλάσει τη μιζανπλί και τη μόστρα.
Από τύχη δεν σε σκότωσα όταν μπήκα ανάποδα σε μονόδρομο λες και στο πορτ. μπάγκας είχα καρδιά που την μετέφερα για μεταμόσχευση και δεν προλάβαινα να «ταλαιπωρηθώ» ακολουθώντας την πορεία που έλεγαν τα σήματα.
Από τύχη δεν μου ‘φύγε το αυτοκίνητο κάθε φορά που το σανίδωνα σε λεωφόρους, σε εθνικές οδούς ή ακόμα και στο στενό κάτω από το σπίτι μου, χωρίς λόγο και αιτία. Απλά έτσι για να δω πόσα πιάνει η «χαρχάλω» μου.
Από τύχη δεν επέρασε το κορμί που μέσα από το παρμπρίζ ή δεν στόκαρε πάνω στο ταμπλό του αυτοκινήτου εκείνες τις φορές που αποφάσισα πως η ζώνη του δεν ταίριαζε με τα ρούχα μου ή την βρήκα πολύ ενοχλητική για την κοιλιά μου κι θεώρησα πως είναι ό,τι πιο άχρηστο αξεσουάρ σκεφτήκανε να βάλουνε οι κατασκευαστές στο όχημα, μαζί με τα (αχρείαστα επίσης) φλας.





Από τύχη δεν προκλήθηκε μακελειό κάθε φορά που τα πήρα στο κρανίο κολλημένος πίσω από μία νταλίκα ή λεωφορείο του ΚΤΕΛ στην εθνική κι έκαμα το δικό μου γιουρούσι για να το προσπεράσω. Πάνω σε στροφή. Παρά τη διπλή διαχωριστική γραμμή στο οδόστρωμα που μάλλον (γιατί μπορεί να οδηγώ, αλλά τέτοια πράματα δεν τα κατέχω και καλά) υποδήλωνε πως απαγορεύονται οι προσπεράσεις.
Από τύχη το δικό μου το ταξίδι (ή το δικό σου αν σε πετύχαινα πουθενά στο δρόμο) δεν είχε προορισμό τον αγύριστο, όταν γέμιζα το πίσω κάθισμα με τις αποσκευές που δεν χωράγανε πουθενά αλλού, μ’ αποτέλεσμα να μην βλέπω τίποτα από τον καθρέφτη. Ή έδεσα τα μπαγκάζια μου, με ό,τι τρόπο ήξερα (ε δεν είμαι και ναυτικός για να γνωρίζω να κάνω κόμπους) στην οροφή του.
Από τύχη δεν ξεκλήρισα την οικογένεια όταν την φόρτωνα πάνω στο μηχανάκι για να πεταχτούμε μέχρι το σούπερ μάρκετ κι επιστρέφαμε με πέντε σακούλες στο τιμόνι, ένα παιδί στο ντεπόζιτο και το άλλο σφηνωμένο ανάμεσα σ’ εμέ και τη γυναίκα μου.
Και τις φορές που έγινε η στραβή, αλλά για κάποιο λόγο γλίτωσα, έδωσα συχαρίκια στον εαυτό μου που είναι οδηγάρα ολκής κι έφερε το αμάξι στα ίσια του. Κατηγόρησα την κυβέρνηση, το δήμαρχο, τον περιφερειάρχη, τον Σόιμπλε και Τσου εξωγήινους που δεν φτιάχνουνε τους δρόμους. Αλλά ποτέ δεν επέρασε από το μυαλό μου πως επειδή ακριβώς οι δρόμοι είναι έτσι όπως είναι ίσως κάπου κι εγώ θα όφειλα να είμαι κομμάτι υποψιασμένος και λιγουλάκι ταπεινός όταν οδηγώ.
Κι όταν διαβάζω ή ακούω για άλλους που δεν είχανε την τύχη τη δική μου, πάντα έχω μια πρόχειρη δικαιολογία. Μπορώ να φτιάξω αμέτρητα σενάρια για το τι έφταιξε. Το μόνο που αρνούμαι να φτιάξω είναι η συμπεριφορά και η νοοτροπία μου.
Διότι στο τιμόνι παραμένω ένα γαϊδούρι και μισό. 800 νεκροί το χρόνο δεν είναι στα μάτια μου αρκετοί για να με πείσουν πως φταίω εγώ και οι συνήθειες μου. Εκείνοι θα φταίνε. Και η κακιά η ώρα. Ποτέ εγώ. Που από τύχη ζω. Όπως κι εσύ. Αρκετά τυχεροί που έχουμε ακόμα ζωή και δεν γίναμε κι εμείς στατιστική στους πίνακες της τροχαίας.

Άλλος Τσίπρας στη ΔΕΘ…

Η παρουσία Τσίπρα στη ΔΕΘ σφράγισε το νέο προφίλ που εδώ και καιρό καλλιεργεί ο πρωθυπουργός.

Μένει να αποδειχθεί αν αυτό θα έχει διάρκεια ή είναι συγκυριακό.

Η αλλαγή είχε γίνει εμφανής από τις αλλεπάλληλες επισκέψεις και τις δηλώσεις του τις τελευταίες εβδομάδες σε μεγάλες εταιρίες. Φάνηκε και από τη στάση του στην επίσκεψη Μακρόν και επισφραγίστηκε στη ΔΕΘ.

Μετά από 2,5 χρόνια πρωθυπουργίας είναι πια ένας άλλος Τσίπρας.

Οι υψηλοί τόνοι που μεταξύ όλων των άλλων πρόδιδαν ανασφάλεια και άμυνα αντικαταστάθηκαν από ήπιες τοποθετήσεις.

Οι υποσχέσεις που έμεναν ανεκπλήρωτες αντικαταστάθηκαν από πιο οραματικές θέσεις.

Η επιχειρηματικότητα έγινε κάτι θετικό και το κέρδος δεν περιγράφεται πια ως καταδικαστέο αποτέλεσμα.

Η κινεζική επένδυση στον Πειραιά δεν είναι ξεπούλημα όπως χαρακτηριζόταν πριν τρία χρόνια, αλλά αποτελεί στοιχείο ανάπτυξης.

Και η Κίνα τιμάται στη ΔΕΘ από την Ελλάδα για την επένδυση της αυτή!

Οι συναντήσεις με επιχειρηματίες και το προσκλητήριο για δουλειές δεν είναι προδοσία αλλά μέρος της πρωθυπουργικής ατζέντας.

Θα ισχυριστούν πολλοί και σωστά ότι η ωρίμανση αυτή κόστισε πολύ στη χώρα. Αν όμως σταθούμε στη μεγάλη εικόνα οφείλουμε να ελπίσουμε ότι κάτι μπορεί να αλλάξει στην κοινωνία μας.

Αυτή την κοινωνία που στο αδιέξοδο της θεώρησε ότι οι υποσχέσεις σε όλους και για όλα μπορεί να γίνουν πράξη.

Αυτή την κοινωνία και αυτό το εκλογικό σώμα που η κρίση του από δω και πέρα πρέπει να είναι ώριμη, υπεύθυνη και να σπρώχνει το πολιτικό προσωπικό σε δρόμους ευθύνης και αλήθειας.

Και που θα γνωρίζει ότι όταν επιλέγει αυτούς που θα την κυβερνούν θα πρέπει να προτάσσει τη λογική –όσο δυσάρεστη κι αν φαίνεται- και όχι το θυμικό.

Όχι γιατί όλες οι πολιτικές είναι ίδιες. Διαφορές υπάρχουν και είναι τεράστιες.

Η ενίσχυση των πιο αδύναμων, οι ευκαιρίες σε όλους και αυτό που γενικά ονομάζουμε κράτος πρόνοιας μπορεί να γίνει πράξη.

Όχι όμως μέσα από ουτοπίες. Γιατί αυτές αν επιχειρηθούν θα πλήξουν περισσότερο αυτούς που υποτίθεται ότι θέλουν να προστατεύσουν.

Για να επιστρέψουμε στο σήμερα, είναι πια πολύ κρίσιμο αυτή η αλλαγή του πρωθυπουργού να γίνει… καθημερινότητα και να υιοθετηθεί από το σύνολο της κυβέρνησης του.

Δεν πρέπει να πισωγυρίσουμε γιατί τότε και αυτή η ευκαιρία θα πάει χαμένη και θα ξαναψάχνουμε μνημόνια!

Τα λόγια στήριξης της επιχειρηματικότητας πρέπει να γίνουν πράξεις. Δικαιολογία δεν υπάρχει. Και λάθη όπως αυτά με την Eldorado Gold πρέπει να διευθετηθούν.

Δε μπορούμε να χάσουμε καμία ευκαιρία.


karmanews © 2012. Από το Blogger.
 
go top
Add this! Twitter Facebook Google Plus LinkedIn RSS Feed Email