Τροχαίο με την Πόρσε


 


 

Εγώ φταίω για το τροχαίο με την Πόρσε Γεννήθηκα σε τόπο και σε χρόνο που το γαϊδούρι ήταν το πιο διαδεδομένο μέσο μετακίνησης. Έμαθα να οδηγώ σαν γαϊδούρι και να κατηγορώ πάντα το σαμάρι του.
Εφόσον είσαι σε θέση να διαβάζεις αυτές τις γραμμές, πάει να πει πως έχεις ανοίξει το ίντερνετ, άρα ξέρεις για ποιο πράγμα μιλάω. Ένας άνθρωπος πάρκαρε το αμάξι του για δύο λεφτά και όταν γύρισε από την τουαλέτα, δεν είχε πια οικογένεια…
Εγώ τους ξεκλήρισα. Μπορεί να μην βρισκόμουνα πίσω από το τιμόνι της συγκεκριμένης Πόρσε και την ώρα που συνέβηκε το δυστύχημα εγώ να έπαιρνα χόχλους, δηλαδή να κοιμόμουνα τον ύπνο του δικαίου, αλλά φταίω.
Όπως έλεγε και ένας παλαιότερος εμού, «από τύχη ζούμε ή δεν είμαστε στη φυλακή όσοι οδηγούμε». Και -δυστυχώς- οι στατιστικές τον δικαιώνουν.
Από τύχη δεν σκότωσα κανέναν ή δεν αυτοκτόνησα κάθε φορά που σηκώθηκα να φύγω από οικογενειακό τραπέζι έχοντας πιει μία νταμιτζάνα κρασί ή από ένα μαγαζί κατεβάζοντας κι ένα «υποβρύχιο για το δρόμο».
Από τύχη δε συνέβη το μοιραίο σε όλες εκείνες τις περιπτώσεις που στο τσακ πρόλαβα να περάσω με πορτοκαλοκόκκινο (όπως και άλλα τρία γιώτα χι, δύο τριαξονικά, τέσσερις βέσπες κι ένα υπερωκεάνιο που ακολουθούσαν).
Από τύχη έχω ακόμα κεφάλι και μαλλιά για να τα χτενίζω πριν την βραδινή  μου έξοδο, αποφεύγοντας να βάλω για άλλη μια φορά κράνος επειδή θα μου χαλάσει τη μιζανπλί και τη μόστρα.
Από τύχη δεν σε σκότωσα όταν μπήκα ανάποδα σε μονόδρομο λες και στο πορτ. μπάγκας είχα καρδιά που την μετέφερα για μεταμόσχευση και δεν προλάβαινα να «ταλαιπωρηθώ» ακολουθώντας την πορεία που έλεγαν τα σήματα.
Από τύχη δεν μου ‘φύγε το αυτοκίνητο κάθε φορά που το σανίδωνα σε λεωφόρους, σε εθνικές οδούς ή ακόμα και στο στενό κάτω από το σπίτι μου, χωρίς λόγο και αιτία. Απλά έτσι για να δω πόσα πιάνει η «χαρχάλω» μου.
Από τύχη δεν επέρασε το κορμί που μέσα από το παρμπρίζ ή δεν στόκαρε πάνω στο ταμπλό του αυτοκινήτου εκείνες τις φορές που αποφάσισα πως η ζώνη του δεν ταίριαζε με τα ρούχα μου ή την βρήκα πολύ ενοχλητική για την κοιλιά μου κι θεώρησα πως είναι ό,τι πιο άχρηστο αξεσουάρ σκεφτήκανε να βάλουνε οι κατασκευαστές στο όχημα, μαζί με τα (αχρείαστα επίσης) φλας.





Από τύχη δεν προκλήθηκε μακελειό κάθε φορά που τα πήρα στο κρανίο κολλημένος πίσω από μία νταλίκα ή λεωφορείο του ΚΤΕΛ στην εθνική κι έκαμα το δικό μου γιουρούσι για να το προσπεράσω. Πάνω σε στροφή. Παρά τη διπλή διαχωριστική γραμμή στο οδόστρωμα που μάλλον (γιατί μπορεί να οδηγώ, αλλά τέτοια πράματα δεν τα κατέχω και καλά) υποδήλωνε πως απαγορεύονται οι προσπεράσεις.
Από τύχη το δικό μου το ταξίδι (ή το δικό σου αν σε πετύχαινα πουθενά στο δρόμο) δεν είχε προορισμό τον αγύριστο, όταν γέμιζα το πίσω κάθισμα με τις αποσκευές που δεν χωράγανε πουθενά αλλού, μ’ αποτέλεσμα να μην βλέπω τίποτα από τον καθρέφτη. Ή έδεσα τα μπαγκάζια μου, με ό,τι τρόπο ήξερα (ε δεν είμαι και ναυτικός για να γνωρίζω να κάνω κόμπους) στην οροφή του.
Από τύχη δεν ξεκλήρισα την οικογένεια όταν την φόρτωνα πάνω στο μηχανάκι για να πεταχτούμε μέχρι το σούπερ μάρκετ κι επιστρέφαμε με πέντε σακούλες στο τιμόνι, ένα παιδί στο ντεπόζιτο και το άλλο σφηνωμένο ανάμεσα σ’ εμέ και τη γυναίκα μου.
Και τις φορές που έγινε η στραβή, αλλά για κάποιο λόγο γλίτωσα, έδωσα συχαρίκια στον εαυτό μου που είναι οδηγάρα ολκής κι έφερε το αμάξι στα ίσια του. Κατηγόρησα την κυβέρνηση, το δήμαρχο, τον περιφερειάρχη, τον Σόιμπλε και Τσου εξωγήινους που δεν φτιάχνουνε τους δρόμους. Αλλά ποτέ δεν επέρασε από το μυαλό μου πως επειδή ακριβώς οι δρόμοι είναι έτσι όπως είναι ίσως κάπου κι εγώ θα όφειλα να είμαι κομμάτι υποψιασμένος και λιγουλάκι ταπεινός όταν οδηγώ.
Κι όταν διαβάζω ή ακούω για άλλους που δεν είχανε την τύχη τη δική μου, πάντα έχω μια πρόχειρη δικαιολογία. Μπορώ να φτιάξω αμέτρητα σενάρια για το τι έφταιξε. Το μόνο που αρνούμαι να φτιάξω είναι η συμπεριφορά και η νοοτροπία μου.
Διότι στο τιμόνι παραμένω ένα γαϊδούρι και μισό. 800 νεκροί το χρόνο δεν είναι στα μάτια μου αρκετοί για να με πείσουν πως φταίω εγώ και οι συνήθειες μου. Εκείνοι θα φταίνε. Και η κακιά η ώρα. Ποτέ εγώ. Που από τύχη ζω. Όπως κι εσύ. Αρκετά τυχεροί που έχουμε ακόμα ζωή και δεν γίναμε κι εμείς στατιστική στους πίνακες της τροχαίας.

Το Ποτάμι που στέρεψε και η δεξαμενή που γέμισε

Ο πρώτος γύρος της εκλογικής διαδικασίας για την ανάδειξη αρχηγού της Δημοκρατικής Συμπαράταξης παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον τόσο για τον χώρο αυτό καθ’ εαυτό, αλλά και για το ευρύτερο πολιτικό σκηνικό.

Νικήτρια είναι αναμφίβολα η Φώφη Γεννηματά. Όχι μόνο γιατί το ποσοστό της είναι πολύ υψηλό. Αλλά κυρίως γιατί η διαδικασία αναζωογόνησε την παράταξη της. Οι 210.000 είναι τεράστιος αριθμός. Είναι σχεδόν το 1/3 όσων ψήφισαν το ΠΑΣΟΚ, το 2015.

Βεβαίως, ο μέσος όρος ηλικίας των ψηφοφόρων είναι υψηλος. Κι αυτό δείχνει ότι οι νεότερες ηλικίες παραμένουν τουλάχιστον επιφυλακτικές, αν όχι αποστασιοποιημένες.

Σε κάθε περίπτωση, πάντως, ο αριθμός αποτελεί τη μεγαλύτερη επιτυχία. Όπως και το διαδικαστικό μέρος που δεν αμφισβητήθηκε από κανέναν άρα εδραίωσε το ως τώρα πολιτικό αποτέλεσμα.

Η Φώφη Γεννηματά, στη διευρυμένη βάση του εγχειρήματος -αφού τώρα εκτός από τη ΔΗΜΑΡ συμμετείχε και το Ποτάμι- έδειξε ότι κερδίζει την εμπιστοσύνη των πολιτών. Μένει βέβαια αυτό να φανεί και στο δεύτερο γύρο.

Αντίθετα το Ποτάμι, μοιάζει να «στέρεψε» και…τυπικά. Ο Σταύρος Θεοδωράκης δεν μπόρεσε να αξιοποιήσει το εξαιρετικό δυναμικό στελεχών που τον ακολούθησαν, όταν ίδρυσε το κόμμα του.

Τουλάχιστον προσπάθησε να το εντάξει κάπου, αντί να το αφήσει να εκτεθεί σε μια εκλογική αναμέτρηση, σημειωνοντας ποσοστά ντροπής.

Ο Ν. Ανδρουλάκης καταγράφεται ήδη ως πόλος του χώρου. Ακόμα κι αν δεν καταφέρει να κερδίσει στο Β’ γύρο -κάτι που μοιάζει το πιθανότερο- θα έχει ρόλο και λόγο στις εξελίξεις.

Το πολιτικό μήνυμα που έστειλαν οι ψηφοφόροι στη νέα ηγεσία είναι πάντως αμιγώς κεντρώο. Γιατί ο δήμαρχος Αθηναίων, Γ. Καμίνης, που ανέπτυξε τον πιο αριστερό λόγο, κατέγραψε μάλλον χαμηλά ποσοστά. Και αυτό το δεδομένο προσφέρεται για προβληματισμό και για το ευρύτερο πολιτικό τοπίο.

Η τάση που θα διαμορφωθεί στους παλαιούς ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ, που το 2015 ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ, θα καθορίσει σε μεγάλο βαθμό το αποτέλεσμα των επόμενων εκλογών. Αν γυρίσουν την πλάτη στον ΣΥΡΙΖΑ -σε συνδυασμό με την αναμενόμενη άνοδο που θα καταγράψει η ΝΔ- ίσως καθορίσουν διαφορές, που μπορεί να αποδειχθούν καίριες για τις εξελίξεις.

Τώρα μένει να δούμε πώς θα κυλήσει αυτή η εβδομάδα, αλλά και το πρώτο διάστημα μετά τον δεύτερο γύρο. Αν οι υποψήφιοι δεν παρασυρθούν σε λάθη που θα πλήξουν τόσο τους ίδιους, όσο και το χώρο, η διαδικασία θα αποδειχθεί εν γένει αναζωογονητική.

Και αν οι δυνάμεις που συμμετείχαν, αλλά ηττήθηκαν, παραμείνουν και ενταχθούν ουσιαστικά στο νέο κόμμα, τότε η πορεία του θα καθορίσει ουσιαστικά και τις προεκλογικές, αλλά και τις μετεκλογικές εξελίξεις.


karmanews © 2012. Από το Blogger.
 
go top
Add this! Twitter Facebook Google Plus LinkedIn RSS Feed Email